کهف

تلاش اندوهباری برای دوباره نامیدن اشیاء

کهف

تلاش اندوهباری برای دوباره نامیدن اشیاء

اگر کار بر مرادِ من بودی و قلم بر مرادِ خود بر کاغذ نهادمی، جز تعزیت‌نامه‌ها ننوشتمی.اما تو صاحب مصیبت نیستی.
و مرا از آن غیرت آید که هرکسی در احوالِ مصیبت‌زدگان نگاه کند از راهِ تماشا.
مصیبت‌زده‌ای بایستی تا اندوهِ خود با او بگفتمی. تو را هنوز بوی شیر از دهان می‌آید. با تو چه توان گفت؟

(عین‌القضات)

طبقه بندی موضوعی

آخرین نظرات

  • ۱۹ اسفند ۹۷، ۰۵:۴۵ - لوستر دیواری
    عاااالی

دشت [یادداشت شخصی]

يكشنبه, ۱۸ بهمن ۱۳۹۴، ۰۹:۰۶ ق.ظ

میل شدیدی به گریز دارم. گریز از شهر. گریز از شلوغی. گریز از حرف و کلمه حتی.

اخیراً چند ایده داستانی نوشتم که از جهاتی به هم شبیه اند: «مردی تنها در شهر راه می رود و با تعجب به همه چیز نگاه می کند. در نهایت به دشت می رود و اتفاقی عجیب و شاید شاعرانه برایش می افتد.»

چرا شخصیت ها را فراری می دهم؟ چرا هیچ کس حرفی نمی زند؟ چرا از دیالوگ بیزارم؟ چرا سینمای کم حرف و شهرگریز و به قولی دهاتی پازولینی را دوست دارم؟ این سکوت قدرتمندی که مرا استحاله کرده از کجاست؟ چرا تمام سه شنبه 7بهمن ام در سکوت و خاموشی سپری شد؟

نمی دانم. شاید خسته ام. آری... خسته ام. شاید شکست خورده لفظ صادقانه تری باشد. من شکست خورده ام. در کلمه، در حرف، در دیالوگ، در مرابطه شکست خورده ام. و میخواهم از جهانی که منطقش را نمی دانم و قواعد بازی اش را بلد نیستم، کنار بکشم. از جهانی که شکستم داد بگریزم. از شهر فرار کنم. به دشت بروم. جایی که هیچ منطقی نیست. هیچ مرابطه ای نیست. هیچ قاعده ای برای بازی نیست. و آن جا، در دشتِ بی منطق، منطق خودم را بنویسم. در دشتِ بی قاعده، قاعده ی خودم را بگذارم. و اتفاقی عجیب و یا شاید شاعرانه روی دهم.

من این طور نبودم. اما به هر حال دارم این خاموشی ناگزیر را در خودم حس می کنم. حالا بعد از حدود 5-6 ماه صدا دادن و شلوغی و عربده کشیدن، دوباره دارم به خلوت و خاموشی بازمی گردم.

باید به تنهایی تن دهم و تلخی اش را تحمل کنم. از آدم ها بیزار نیستم. اما حداقل فعلاً با آن ها کاری ندارم. از بین آدم ها، از شهر، فقط او را می خواستم. شبیه همان شخصیتی که در شهر با تعجب به اطراف نگاه می کند و به دنبال چیزی است. شهر را نمی بینم. در شهر به دنبال او بودم. به هر حال از شهر، او را می خواستم. و حالا که او نیست. حالا که او رفته است. حالا که او مرده است. باید به دشت بروم...

۹۴/۱۱/۱۸
عرفان پاپری دیانت

او

ایده

تنهایی

یادداشت شخصی

نظرات  (۱)

باید فرار کرد. باید موند. توامان. 
پاسخ:
الان که نگاه می کنم میبینم چقدر همیشه رفته ام...

ارسال نظر

ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">
تجدید کد امنیتی